ناصر زرآبادی
به سال 1299 شمسى در كوچه روغنىها واقع در سنگلج (یكى از محلات قدیمى) تهران، طفلى دیده به جهان گشود كه نامش را ناصر نامیدند. دوران كودكى را ناصر بهسرعت پشت سر گذارد و وارد مدرسه ابتدایى گردید وى از سال چهارم دبستان شیفته موسیقى گردید و از پدر خود كه افسر ارتش بود خواهش كرد كه نام وى را در مدرسه موزیك ارتش جهت فراگیرى موسیقى بنویسد. پدر هم تمایل فرزند خویش را اجابت نمود و در سال 1211 ناصر را به مدرسه موزیك نظام برد و از این تاریخ وى شاگرد این مدرسه گردید.
ناصر زرآبادى، در این مدرسه مدت دو سال زیر نظر حسینخان هنگآفرین و مدت چهار سال هم زیر نظر سرهنگ محمود ایروانى فن نواختن ترومپت و ویولن را آموخت و بهقدرى از خود ذوق و استعداد در فراگیرى و نواختن گوشهها و مقامهاى دستگاههاى موسیقى ایران نشان داد كه دائما مورد تشویق استادان خود قرار گرفت.
چندى بعد زرآبادى، جهت تكمیل و استفاده از سبك و مكتب نوازندگى مربیان مختلف نزد معلمى آگاه و وارد به نام مسیو «هایك» رفت و نزد این معلم هم بسیارى چیزها راجع به موسیقى فراگرفت و به گفته یكى از هنرمندان در كلاس این معلم هر گوشه و مقامى را كه آقاى هایك مىزد ناصر بلافاصله بدون كم و كاست مىنواخت و همین مسئله موجب شده بود كه هایك به وى لقب «دزد موسیقى بدهد.»
ناصر زرآبادى، از سال 1323 همكارى خود را با رادیو آغاز كرد. در آن زمان كه وسیله ایاب و ذهاب در دسترس همه قرار نداشت وى با دوچرخه خود را به بىسیم قصر مركز رادیو مىرساند و در روزهاى دوشنبه ساعت 1 / 45 دقیقه به مدت یك ربع به صورت زنده تكنوازى مىكرد. پس از مدتى همكارى وى با خانم قمرالملوك وزیرى (آواز)، اسماعیل كمالى (تار)، مهدى غیاثى (ضرب) آغاز و در روزهاى جمعه برنامه اجرا مىكردند و این همكارى تا مدت یك سال ادامه داشت.
تا اینكه یك شب ناصر زرآبادى، در محل «انجمن موسیقى ملى» كه از طرف شادروان روحاله خالقى برپا گردیده بود دعوت داشت، خانم روحبخش به او مىگوید: «شما همان شخصى هستید كه در رادیو با خانم قمر همكارى دارید؟» وى جواب مثبت مىدهد، خانم روحبخش از وى مىخواهد اگر مقدور است ضمن همكارى با خانم قمرالملوك با او نیز همكارى نماید.
ناصر زرآبادى این پیشنهاد را مىپذیرد و از سال 1324 به اتفاق عباس شاپورى، مهدى تاكستانى، مرتضى گرگینزاده، قاسم جلالیان برنامههاى روحبخش را به مدت سه سال با اركستر خود اداره مىكنند پس از چندى اتفاقا در همین «انجمن موسیقى ملى» خانم دلكش او را مىبیند و از وى دعوت به همكارى مىنماید و ناصر این دعوت را مىپذیرد و مدت پانزده سال این همكارى ادامه مىیابد كه حاصلش آهنگهاى زیبایى چون: «بردى از یادم»، «مهمانت كنم»، «شمع وگل و پروانه»، «مرو تا مرو»، «روى تو زیبا شده»، و... بود كه از آهنگهاى بهیاد ماندنى در موسیقى ایران مىباشد.
ناصر زرآبادى در این زمان ضمن همكارى با خانم دلكش سرپرستى اركستر شماره 3 و اركستر شما و رادیو را هم پذیرفته بود و مدتهاى مدید با اعضاى این اركستر كه جمعا عبارت بودند از: ناصر زرآبادى (ویولن)، رضا گلشنراد (قرهنى)، امیر قرهداش (ویولن)، حسن زرگریان (ویولن)، اصغر زارع (ویولن)، حسین صمدى (ویولن)، ناصر خدیوى (ویولن)، چنگیز عسگرپور (فلوت)، یوسف كاموسى (عود)، اصغر كردبچه (تار)، مهدى تاكستانى (تار)، شاپور حاتمى (تار)، ابراهیم سلمكى (سنتور)، حسن لشگرى (آكوردئون)، سلیمان اكبرى (جاز)، غلامعلى باشوكى (ویولنسل)، اصغر ذوالفقارى (كنترباس)، عباس زرساز (جاز)، حسین همدانیان (ضرب)، امیر بیداریان (ضرب)، روزهاى دوشنبه و سه شنبه براى برنامههاى صبح روز جمعه با زحمات فراوان برنامه اجرا و ضبط مىكردند.
زرآبادى در سال 1329 در كوچه مهران واقع در خیابان لالهزار اقدام به تأسیس كلاس موسیقى جهت تعلیم و تربیت هنرجویان موسیقى كرد و مدت دوازده سال از بهترین سالهاى عمر خود را وقف آموزش موسیقى ایرانى نمود. وى كنسرتهاى بسیارى جهت كمك به امور خیریه و پیشبرد اهداف فرهنگى- هنرى مؤسسات علمى و فرهنگى برپا كرد و با سایر اعضاى اركستر خود درآمد آنها را صرف این امور كرد وى مسافرتهاى متعددى به كشورهاى همسایه و آلمان و هلند نمود و برنامههاى هنرى و كنسرتهاى ساز سلو برپا و موسیقى سنتى ایران را به مردم آن ممالك در حد توان خود شناساند و از این راه كمك شایانى به شناسایى موسیقى ایرانى كرد.
ناصر زرآبادى، مدتها در یكى از قهوخانههاى دروازه شمیران مىرفت و از نزدیك یكى از قهوهچىها را كه هنگام شستن استكانها آنها را بههم مىزد و از آن صداهاى موزون و یكنواختى درمىآورد به صداى آن گوش مىداد و تماشا مىكرد و همین امر موجب گردید تا وى كارى ابتكارى و نو انجام دهد. به این ترتیب كه پس از روزها امتحان و تمرین تعداد هفت لیوان آبخورى را انتخاب و در هر كدام مقدارى متفاوت آب ریخت و با نواختن چوبى روى لیوان، شروع به نواختن كرد كه صداى آن با صداى ارگ بسیار نزدیك مىباشد به طورى كه اگر صداى آن در اتاق دیگرى شنیده شود تشخیص آن از صداى ارگ براى انسان نامشخص و ناماموس مىنماید. و این برنامه ابتكارى بهقدرى جالب و سرگرم كننده است كه از طرف بخش دیدنىهاى تلویزیون فیلمبردارى و در این برنامه به نمایش درآمد.
بههرحال ناصر زر آبادى، حدود پنجاه سال در عرصه موسیقى سنتى ایران فعالیت كرد و كارنامه وى در حد یك تكنواز و آهنگساز و رهبر اركستر، كارنامهاى بس درخشان است. وى در حال حاضر سرگرمىاش نواختن ویولن و راز و نیاز كردن با این معشوق خود مىباشد.
(تو 1299 ش)، نوازنده. در محلهى سنگلج تهران متولد شد. وى تحصیل موسیقى را از سال چهارم دبستان در سال 1311 ش در مدرسه موزیك نظام آغاز كرد. مدت دو سال زیر نظر حسین خان هنگآفرین و چهار سال زیر نظر سرهنگ محمود ایروانى فن نواختن ترومپت و ویولن را آموخت. مدتى نیز نزد مسیوها یك شاگردى كرد وهایك به وى لقب دزد موسیقى داد. از سال 1323 ش همكارى خود را در رادیو با قمرالملوك وزیرى آغاز كرد. مدت سه سال نیز با اركستر خانم روحبخش همكارى داشت. او مدتها ضمن همكارى با دلكش، سرپرستى اركستر شماره سه و اركستر شما و رادیو را پذیرفت. در سال 1329 ش اقدام به تاسیس كلاس موسیقى جهت تعلیم و تربیت هنرجویان، موسیقى كرد. زرآبادى علاوه بر كنسرتهاى متعددى كه جهت كمك به امور خیریه و پیشبرد اهداف فرهنگى- هنرى و موسسات علمى و فرهنگى اجرا كرد، مسافرتهاى متعددى به آلمان، هلند و كشورهاى همسایه ایران براى معرفى موسیقى سنتى ایران نمود.[1]
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
